Op het einde van zijn leven verzamelde Bach een aantal eerder gecomponeerde misonderdelen samen met nieuw composities in een monumentaal werk dat hij de titel "Symbolum Nicenum" meegaf. Pas bij de publicatie in de 19e eeuw werd de mis herdoopt tot Hohe Messe. Vermoedelijk heeft Bach het werk nooit in zijn geheel gehoord. Gezien de omvang - het duurt ongeveer twee uur - komt het werk voor een uitvoering "als mis" ook niet echt in aanmerking. Dus blijven enkel nog opvoeringen in concertzalen over, alhoewel dit eigenlijk thuishoort in de akoestische omgeving van een kerk...
Het Balthasar-Neumann-Chor & Ensemble, onder leiding van Thomas Hengelbrock, was te gast in het Paleis van Schone in het kader van een tournee met dit werk. Het relatief kleine koor geeft een heldere uitvoering in de historische traditie. De solopartijen werden niet door "echte" solisten bezet, maar werden door leden van het koor ingevuld. De aria's hebben niet de dimensies van bijvoorbeeld de aria's uit de Matthäuspassie, dus is dit nog enigszins verdedigbaar. Het probleem is echter dat deze zangers ook "opgevoed" werden in de authentieke uitvoeringspraktijk, zodat we een goed overzicht kregen van wat er op vocaal vlak allemaal misloopt met deze beweging en wat voor zielige stemmen men ons probeert te verkopen als zijnde "authentiek".
Maar desalniettemin blijft dit een groots werk.
