ti guarda dal Grande Inquisitor

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Foto
il carceriere, il prigioniero (foto © B. Ulhig)

In de twee opera's staat gevangenschap en vrijheid centraal. Bij Luigi Dallapiccola leeft de Gevangene in de hoop dat hij bevrijd wordt, maar hij wordt uiteindelijk toch geëxecuteerd na een finale ontmoeting met de Grootinquisiteur. Wolfgang Rihm zet dan weer het slot van het toneelstuk "Schlußchor" van Botho Strauß op muziek als een lange monoloog voor een vrouw, Anita, die in de dierentuin een adelaar vrijlaat en hem dan toch aan stukken scheurt. De muziek van Dallapiccola vond ik niet het meest boeiende, het feit dat ik af en toe wegdommelde is een veeg teken. Rihms opera was een stuk boeiender.

Het scènebeeld wordt gedomineerd door kooien van decorontwerper Martin Zehetgruber: een gesloten verroeste kooi voor de gevangene, een afsluiting van vier meter hoog voor de adelaar. Andrea Breth heeft eerder vooral met haar productie van Jakob Lenz gescoord en het is op deze weg dat ze verder gaat, minder dan bijvoorbeeld "haar" La traviata.

Il prigioniero krijgt een vrij statische enscenering. Regelmatig gaat het licht uit en krijgen we nadien weer een nieuwe pose. Het komt allemaal nogal gefragmenteerd over en dat aan-uit-effect werkt op de duur op mijn zenuwen. In Das Gehege gebeuren de overgangen dan weer met stroboscoopeffecten.

Foto
Anita (foto © B. Ulhig)

Georg Nigl kennen we uiteraard al van andere Muntproducties, zoals Jakob Lenz. Er mag dan wel een stuk af zijn van zijn stem, maar voor rollen als "il priogioniero" kan hij dat compenseren door zijn theatrale inleving. John Graham-Hall zingt zijn bewaker met variabele stem die nog vrij goed klinkt in de Sprechgesangachtige momenten, maar die een vrij breed vibrato ontwikkelt in de lyrische passages.

Angeles Blancas zingt in de Proloog van Il prigioniero de rol van de moeder. Ook hier horen we een wisselende stem met enerzijds kleurloze lage noten met opvallend weinig borststem. Op bepaalde momenten zingt ze zonder vibrato, het is niet geheel duidelijk of dat bewust is of niet... het klinkt in alle geval niet echt mooi. Als Anita zet ze wel een indrukwekkende prestatie neer, al is het maar op het vlak van pure uithouding.

Publicatie: vrijdag 19 januari 2018 @ 17:00
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
1 opmerking

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen