ti guarda dal Grande Inquisitor

Paul Groves - Duparc

Er zijn weinig componisten wiens faam berust op slechts een handvol composities. Henri Duparc is zo iemand. Zijn liedoeuvre omvat slechts 16 liederen en één duet. Alles wat Duparc van mindere kwaliteit vond, heeft hij eigenhandig vernietigd, met als resultaat dat elk van die liederen (op één of twee na) meesterwerken zijn. Het voordeel is dat al die liederen comfortabel op één CD passen, waardoor verschillende zangers de Duparc-liederen (bijna) volledig opgenomen hebben. Het zijn meestal baritons - Gérard Souzay, Bernard Kruysen, José Van Dam, ... - en slechts een enkele keer een tenor (Léopold Simoneau). De nieuwe opname van de tenor Paul Groves en Roger Vignoles is dan ook een nuttige aanvulling... of had het kunnen zijn.

FotoPaul Groves profileert zich vooral in het Franse operarepertoire en onvermijdelijk komt hij dan vroeg of laat bij het Franse liedrepertoire uit. Zijn degelijke uitspraak, op een paar schoonheidsfoutjes na, maken hem daartoe uitermate geschikt. De momenten waarop hij forte moet zingen, verlopen ook zonder problemen. Maar de piano-passages beginnen meestal bij mezzo forte.

Het hoeft niet te verbazen dat de dramatische ballades hem het best liggen. Le manoir de Rosemonde is best wel meeslepend en bij momenten zelfs opwindend; ook in de nachtmerries van La vague et la cloche kan hij zich volledig laten gaan. En het begin van Le galop lijkt wel de hellerit uit Berlioz' "Damnation", alhoewel de zachtere passages voor de gemakkelijkheid even vergeten worden.

Maar het is met de intiemere liederen dat hij door de mand valt. Liederen als Phidylé en Extase druipen van de erotiek, maar daar is weinig van te merken. Ik moet wel toegeven dat Roger Vignoles ook voor een belangrijk deel schuld draagt. Neem bijvoorbeeld Phidylé... dat begint met vijf identieke akkoorden van de piano die het gevoel van een lome, mediterrane middagzon moeten weergeven. Maar Roger Vignoles speelt die akkoorden zo hard dat de sfeer al weg is, voor zo goed en wel opgebouwd is. En als Paul Groves dan ook nog eens alles forte zingt, dan vraag je je af, wat hij in zijn hoofd heeft als hij "Repose, ô Phidylé" uitstoot. Hetzelfde geldt voor Extase, waar de pianopartij op een afgrijselijke manier weggespeeld wordt.

Een van de meest aangrijpende liederen is ongetwijfeld Chanson triste, maar het is weer hetzelfde. De tederheid die heel dit lied uitademt, verdwijnt in de dramatische effecten. Het bekendste lied van Duparc is L'invitation au voyage en daar zitten wel degelijk een aantal climaxen in, maar die spreiden zich als een olievlek uit over het hele lied. "Les soleils mouillés / De ces ciels brouillés / Pour mon esprit ont les charmes / Si mysterieux / De tes traîtres yeux / Brillant à travers leurs larmes" vind ik één van de meest geniale teksten die Duparc op muziek gezet heeft. Het is spijtig dat die poëzie niet volledig tot zijn recht komt in deze uitvoering... Baudelaire verdient beter.

Er zijn nochtans momenten die best wel mooi zijn. Het begin van Soupir wordt bijvoorbeeld mooi, gedragen gezongen. En Lamento begint ook goed, maar het contrast met het tweede deel is dan weer te groot. Zelfs Vignoles toont momenten van inspiratie tijdens het plechtige begin van La vie antérieure. Maar de gigantische crescendo over een tiental maten in het midden van het lied valt buiten de mogelijkheden van Paul Groves die het subito forte zingt.

Tenslotte voeren ze ook het duet La fuite uit. Het is dan wel verbazend dat ze ergens een sopraan, ene Emily Pulley, gevonden hebben om Paul Groves van repliek te dienen... maar dat ze dan niet meteen de twee resterende "vrouwenliederen" - Romance de Mignon en Au pays où se fait la guerre - opgenomen hebben.

Maar alles bij elkaar is het een redelijk teleurstellende opname, ondanks de zachte Naxos-prijzen.

Publicatie: dinsdag 14 september 2004 @ 21:51
Rubriek: CD's

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen