ti guarda dal Grande Inquisitor

La favorite in München

Gisteren stond La favorite op het programma van de Bayerische Opernfestspiele. Het is een herneming van een productie eerder dit seizoen, waarin Elina Garanca haar roldebuut maakte... spijtig genoeg in een productie die best zo snel mogelijk vergeten wordt.

Foto
Léonor

La favorite is Donizetti's bijdrage aan de grand-opéra, maar dat heeft Amélie Niermeyer blijkbaar niet zo begrepen. Het begint al met de geënsceneerde ouverture: het podium is volledig leeg en we zien een ontmoeting van Léonor en Fernand. Met hun innige omhelzing en lange kus wordt gesuggereerd dat hun relatie al iets verder is dan wat uit Fernands aria "Un ange, une femme inconnue" blijkt. Soit.

Voor de eerste scène vormen hoge modulaire wanden het klooster van Santiago de Compostela, alhoewel de kostuums van het mannenkoor eerder naar een seminarie verwijzen. In die wanden zien we achter een gaas en kippendraad een kruisbeeld en geanimeerde heiligenbeelden... best wel een mooi beeld. Nog een paar dozijn kerkstoelen en het werk van decorontwerper Alexander Müller-Elmau zit erop: de wanden worden in andere configuraties gebruikt voor de andere bedrijven. Voor de overgang naar de tweede scène stormen de jongen meisjes binnen en overmannen Fernand. Ik moet me waarschijnlijk niet afvragen hoe al die vrouwen in dat klooster binnen geraken. Soit.

Foto
Fernand, Léonor, Inès

Maar het is in het tweede bedrijf dat Niermeyer de bal totaal misslaat. Na een korte dialoog met Don Gaspar, zingt Alphonse zijn grote monoloog "Léonor, viens". Het probleem is dat hij dit doet ten overstaan van het hele hof én Léonor. In het libretto staat nochtans duidelijk: "le Roi, seul, regardant don Gaspar qui s'éloigne". Het is belangrijk dat hij alleen is tijdens het solitair moment van reflectie en er bijvoorbeeld geen bezitterige connotaties opgeworpen worden bij "pour toujours tu m'appartiens". Het is alsof Filippo "Ella giammai m'amo" tijdens het auto-da-fé zou zingen. Dit is gewoon knettergek.

En jawel, het kan nog gekker. Een grand-opéra heeft ook altijd een spektakelmoment. In La favorite is dat de feestscène tijdens het tweede bedrijf. Voor dat moment vindt Niermeyer het nodig om heel de scène weer leeg te maken. Enkel Alphonse en Léonor blijven over, zittend op die kerkstoelen, terwijl ze de zaal inkijken. Lichtflikkeringen geven aan dat ze naar een film of een televisie zitten te kijken. De koning (of wat hij volgens Niermeyer ook moge zijn) leeft zich volledig uit tijdens dit "spektakel"... uiteraard dwingt hij Léonor tussendoor tot een hand- en pijpbeurt. Tja, wat moet een regisseur anders als je geen grand-opéra kan regisseren ?

Het derde en vierde bedrijf zijn iets "normaler", al is Léonors gekruip over kerkstoelen tijdens "O mon Fernand" even ergerlijk, of werkt het puberaal gedrag van Alphonse op mijn zenuwen. Alle decorstukken verwijderen tijdens de slotscène van de opera was dan weer nefast voor de akoestiek.

Foto
Léonor, Alphonse

Gelukkkig wordt er nog vrij goed gezongen.

Elina Garanca heeft wel een heel bedrijf nodig om op gang te komen. Tijdens haar duet met Fernand "Que moi je t'oublie" is ze nog wat bleek. Het is pas in haar eerste scène met Alphonse dat ze vocaal openbloeit en de dramatischere kleuring van haar stem volledig tot haar recht komt. Uiteraard zingt ze een doorleefde vertolking van "O mon Fernand", maar haar sterfscène kon me dan weer minder overtuigen.

Matthew Polenzani was daarentegen over bijna de volledige lijn een overtuigende Fernand. "Un ange, une femme inconnue" is een en al tederheid, met een mooie voix mixte en verrassend volle hoge slotnoten. "Oui, ta voix m'inspire" begint ook zacht, maar langzamerhand groeit zijn stem tot een strijdvaardig en heroïsch slot. Maar het is met een mooi gefraseerde "Ange si pur" dat hij me kon ontroeren, ondanks de slecht geplaatste hoge do. Polenzani was - met ruime voorsprong - ook de zanger met het mooiste Frans.

Dat kan spijtig genoeg niet gezegd worden van Mariusz Kwiecien, die teveel uitspraakfouten maakte om verstaanbaar te zijn. Maar zijn stem is wel groot en glorieus. Als hij "Léonor, viens" in een normale regie gezongen zou hebben, had het een van de hoogtepunten van de avond kunnen geweest zijn. Nu werd zijn lijn te vaak verstoord door de creatieve herinterpretaties van de regisseur. In "Pour tant d'amour" liet hij wel een nobel moment van koninklijke waardigheid horen met lange legato frases en zonder theatrale hectiek.

Elke grand-opéra heeft ook een grote basrol en Balthazar is een van de vele Levasseur-rollen. Mika Kares (één van de twee Ramfissen in de recente Munt-Aida) heeft een stevige, zwart ronkende bas. Zijn Frans is lamentabel, maar hij zingt wel een mooi integer gebed "Les cieux s'emplissent d'étincelles".

Publicatie: donderdag 27 juli 2017 @ 9:29
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen