Il Grand' Inquisitor

Matthias Goerne in het PSK

Matthias Goerne was deze week drie avonden in het PSK met de drie Schubert-liedcycli. Aangezien ik me te vaak erger aan hoe hij de laatste jaren recitals brengt, heb ik me beperkt tot het laatste optreden van de drie.

illustratie
foto © Marco Borggreve

Het concert begon met een solo-optreden van de pianist Leif Ove Andsnes en de Drei Klavierstücke (D946), die Schubert een paar maanden voor Schwanengesang gecomponeerd had.

De laatste keer dat ik Matthias Goerne gehoord heb, was vorig jaar in Schwarzenberg en toen zong hij ook Schwanengesang, zonder Die Taubenpost maar met Herbst halverwege de Rellstab-Lieder . Ook in het PSK zingt hij meestal in de richting van de pianist. Wie dus rechts in de zaal zit, mist daardoor minstens twee derde van het recital. Maar vocaal was hij toch in iets betere doen met forte-noten die minder brullend overkwamen... alhoewel.

Als hij de hoogte ingaat, bijvoorbeeld de "starrender Fels" op het einde van Aufenthalt, borrelen die noten op uit zijn diepe register en klinken ze vrij schriel. Ook op het einde van In der Ferne moest hij een keer bijschakelen om "Welt hinaus Ziehenden" gezongen te krijgen. Bij Abschied trapte hij op zijn adem en "vergat" hij afscheid te nemen van de "Sonne" en het "Fensterlein".

In het algemeen verliepen de Heine-Lieder beter met een indrukwekkende Der Atlas die Wotan-dimensies aannam. Die Stadt begon hij dan weer fantastisch mezza voce. En Der Doppelgänger creëerde de verwachting van een perfecte uitvoering: voor een keer stond hij stil, hij zong recht in de zaal met een mooie stabiele lijn. Tot hij in de tweede strofe weer begon te kronkelen. En toen hij zowel "Schmerzensgewalt" als "eigne Gestalt" in twee keer moest zingen, was zijn kaars uit.

Publicatie: zaterdag 4 februari 2017 @ 22:47
Rubriek: Liedrecital