ti guarda dal Grande Inquisitor

Les contes d'Hoffmann in Wuppertal

Aangezien Offenbach Les contes d'Hoffmann niet helemaal afgewerkt heeft, wordt er vaak lustig geknipt en geschoven met aria's. Maar de ingrepen die ze in Wuppertal gedaan hebben, moet zowat het meest extreme zijn wat ik al meegemaakt heb. Het feit dat vier (4!) regisseurs hun zegje mochten doen, heeft daar misschien iets mee te maken.

Foto

Nu, op zich is het niet zo ver gezocht om de regie-opdracht aan vier regisseurs te geven. Elk verhaal dat Hoffmann vertelt, kan best op zichzelf staan. Maar het gevaar bestaat dat het geheel onsamenhangend wordt en/of dat niet elk bedrijf even overtuigend is. Charles Edwards schept het kader als regisseur van de Proloog en de Epiloog die zich grotendeels voor het brandscherm afspelen in een verlicht auditorium.

De voorstelling begint met de Muse, een ladderzatte blondine, die haar beklag doet dat Hoffmann niet meer van haar houdt en een nieuwe muze gevonden heeft in Stella. Ze doet dat in het Duits. De Proloog en de Epiloog krijgen we trouwens volledig in de Duitse versie, enkel Hoffmann zingt in het Frans. De opera wordt ook uitgevoerd met dialogen en niet met de gebruikelijke recitatieven... gezien de gebrekkige Franse uitspraak van de meeste zangers was dat misschien niet het beste idee.

Een vrouwelijke Lindorf kijkt toe vanop het zijbalkon. Tot zover gaat alles goed.

Foto

Het Olympia-bedrijf, geregisseerd door Nigel Lowery, is het meest geslaagde bedrijf. Hij inspireert zich op films als Dr. Caligari of Nosferatu met een navenant expressionistisch decor.

Cochenille sleept het lijk van een naakte vrouw over het podium, waar hij nog snel een hand van afzaagt en aan Spalanzani geeft om aan Olympia te monteren voor ze moet optreden. Er zijn nog andere constructiefouten aan de pop. Ze is redelijk aggressief en valt het publiek aan als een soort Dracula. Haar dans met Hoffmann wordt een pijpbeurt die ook faliekant afloopt en Hoffmann met een bebloede schaamstreek achterlaat.

Foto

Christopher Alden regisseert het Antonia-bedrijf in een besloten 19de-eeuwse kamer waarin Antonia opgesloten zit. Crespel kijkt van boven toe terwijl hij een viool bouwt. Dr. Miracle is een gouvernante die Antonia probeert te genezen... telkens als Antonia zingt hoest ze bloed dat breed uitgesmeerd wordt op het behang. Nicklausse is een zingend standbeeld van de godin Nike en speelt ook de rol van Antonia's moeder.

Het Giulietta-bedrijf wordt door Inga Levant in een krankzinnigengesticht geplaatst waar Dapertutto een toezicht houdende non is en Giulietta een verpleegster in een sexy rood pakje. Terwijl Hoffmann in de vorige bedrijven het bindmiddel is tussen de verschillende bedrijven, is hij hier één van de krankzinnigen. Het duel met Schlémil gebeurt met defibrillators, Hoffmann verliest zijn spiegelbeeld terwijl hij een koude douche krijgt en door Giulietta tot bloedens toe proper geschrobd wordt...

Foto

Het zal misschien opgevallen zijn dat de duivels een vrouwelijke invulling krijgen. De keuze om hiervoor Lucia Lucas te engageren zal daar ongetwijfeld in meegespeeld hebben. Lucas is een transgender en zingt als een vrouwelijke bariton. Vocaal is ze echter benedenmaats op zowel het vlak van intonatie, dynamiek als ritme. Gelukkig werden de helft van haar/zijn aria's gecoupeerd.

De drie geliefden van Hoffmann worden door één zanger gezongen. Dat is niet evident, meestal moeten er hier of daar wel concessies gedaan worden. In het geval van Sara Hershkowithz zijn dat er iets teveel. Voor Olympia heeft ze wel de hoge noten, maar ze zijn niet erg overtuigend. Haar Antonia is redelijk goed, maar voor Giulietta heeft ze totaal niet het nodige gewicht. De Muse en Nicklausse werden dan weer door twee zangeressen vertolkt, waarbij vooral Catriona Morison opviel als een mooie Nicklausse met warme mezzo.

Mickael Spadaccini is aanvankelijk een uitstekende Hoffmann. Hij zingt met een stralende tenor de Kleinzach-aria, maar af en toe voel je hem ook forceren. Dat breekt hem zuur op tijdens het Giulietta-bedrijf als zijn stem zo goed als in duigen ligt.

Publicatie: zondag 2 oktober 2016 @ 9:34
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen