ti guarda dal Grande Inquisitor

Aida in Parijs

Toen in 2013 een nieuwe productie van Aida voorgesteld werd in de Opéra Bastille werd de regisseur bedolven onder boegeroep (naar verluidt, zelfs al tijdens de generale). Gisteren ging de herneming in première en kregen we weer de Parijse Pavlov-reflex: gooi een regisseur op het podium en het Parijse publiek begint te joelen... deze keer waarschijnlijk omdat er geen palmbomen te zien waren.

Foto
foto's © Elena Bauer / OnP

Olivier Py had nochtans een propere enscenering gemaakt, maar hij had wel het "lef" om de hele actie te verplaatsen naar de ontstaansperiode van de opera... al jaren een klassieke invalshoek bij regisseurs. Dus geen Egyptische curiosa of farao's, geen Isis of Osiris, geen piramides of palmbomen.

Tijdens de ouverture wordt er al gevendelzwaaid en leren we dat Radamès en Amneris behoren tot de Oostenrijkse onderdrukkers van het bezette Italië van Aida en Amonasro. Daarmee geeft Py een eerder politieke benadering aan de opera. Door van Ramfis expliciet een bisschop te maken, wordt verder een strijd tussen kerk en staat gesuggereerd. Maar in weze is Aida een intieme opera waar de driehoek Aida-Radamès-Amneris centraal hoort te staan. Het is geen Nabucco of Don Carlos.

Py vergaloppeert zich ook in nodeloze toevoegingen: dansers in camouflagepakken en kalasjnikovs of een brandend kruis met een Ku Klux Klan-groepje zijn anachronismen in een anachronisme. Het is allemaal vrij decoratief - wie indertijd Les Huguenots gezien heeft in de Munt zal de gouden decors van Pierre-André Weitz herkennen - maar van een intelligente persoonsregie is weinig te merken.

Daarenboven hadden ze ook nog eens de pech dat er op het einde van het eerste bedrijf een panne was met een van de motors die het decor laten bewegen, waardoor heel het tweede bedrijf in het decor van het eerste bedrijf speelde. Er valt wel een en ander op te merken aan deze productie, maar een boe-orkaan lijkt me zwaar overdreven.

Foto

De bezetting was van hoge kwaliteit... als we tenminste even abstractie maken van de Radamès van Aleksandrs Antonenko. Een paar jaar geleden was hij nog een goede Otello, maar ondertussen klinkt zijn stem wat smaller. Zeker in het eerste deel - met een "Celeste Aida" zonder slotmorendo - is het allemaal weinig subtiel. Na de pauze probeerde hij wel af en toe piano te zingen, maar dan wordt zijn stem monochroom en lichtjes naast de toon.

Zijn poging tot piano-zingen was waarschijnlijk als reactie om niet onder te doen voor Sondra Radvanovsky, maar hij is eigenlijk geen partij voor haar. Al meteen in haar eerste korte interventie - "quello ch'io verso è pianto di sventurato amor" - zweven de piano's ragfijn en zuiver tot helemaal boven in de zaal (ik zat op het tweede balkon). Ze was eerder al een onvergetelijke Elisabetta, maar haar Aida is echt indrukwekkend. Haar vertolking van "Ritorna vincitor" - weer met een onwezenlijk mezza voce gezongen "Numi, pietà" - is een ontroerend kippenvelmoment. Elke nuance, elk woord heeft betekenis. Ook "O patria mia" is een en al intensiteit en melancholie.

Anita Rachvelishvili herinneren we ons als een grandioze Marfa in Amsterdam. Als Amneris moet ze niet onderdoen voor Radvanovsky. Haar stemt vult moeiteloos de zaal en zelfs haar lage noten dragen perfect zonder dat ze diep in haar borstregister moet duiken. Haar warme mezzo is ideaal om ook de tedere kant van Amneris uit te drukken en waardoor je ook begrip hebt voor haar zijde van het verhaal.

George Gagnidze heeft wel het timbre voor een Verdi-bariton, maar niet voldoende slagkracht, waardoor zijn Amonasro wat licht uitviel. Orlin Anastassov is een zwakke, weinig charismatische, Koning. Kwangchul Youn was een degelijke Ramfis, die zijn stem vibratogewijs iets beter onder controle had dan gewoonlijk.

Publicatie: dinsdag 14 juni 2016 @ 9:13
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen