ti guarda dal Grande Inquisitor

A streetcar named Desire in Koblenz

A streetcar named Desire is een opera die al een tijdje op mijn verlanglijstje staat om eens te zien. Gisteren ging een nieuwe productie in première in het Theater van Koblenz.

Foto
foto © Matthias Baus

De opera is uiteraard gebaseerd op het toneelstuk van Tennessee Williams en is waarschijnlijk het best bekend als de film van Elia Kazan uit 1951 met Vivien Leigh en Marlon Brando. De San Francisco Opera gaf de opdracht aan André Previn om er een operaversie van te maken. De creatie was in 1998 met Renée Fleming als Blanche DuBois en kreeg sindsdien verschillende heropvoeringen, vooral in de VS... maar ook een paar in Europa.

Alhoewel Previn op dat moment vooral ervaring had met film- en jazzmuziek, was dit zijn eerste opera... een opera met vier hoofdrollen en een paar bijrollen, maar zonder koor. Zoals veel Amerikaanse opera's heeft A streetcare named Desire goed in het oor liggende muziek. Ik vind het een hoofdzakelijk orkestrale opera. Het orkest kan zelfs niet in de kleine orkestbak van het Koblenzer Theater en wordt achteraan het podium geplaatst, achter een gaas waardoor de dirigent Enrico Delamboye toch zichtbaar is.

De vocale partituur is heel dicht op de prosodie geschreven (een beetje vergelijkbaar met Pelléas et Mélisande) en na een eerste beluistering komt ze daardoor vrij monotoon over, in tegenstelling tot de rijke en inventieve orkestpartituur. Er zijn wel een paar aria's, zoals Blanches slotaria "I can smell the sea air". Voor deze rol werd de Britse sopraan Kerrie Sheppard als gast aangetrokken. Ze is een zeer geëngageerde zangeres, die in de hoogte soms wat last heeft van het misthoorneffect.

Een van de beste momenten is het tweede bedrijf, met de grote liefdesscène tussen Blanche en Mitch. Juraj Holly is een tedere en zoetgevooisde Mitch. Stanley en Stella Kowalski worden respectievelijk vertolkt door Michael Mrosek en Irina Marinas. Marinas' lichte sopraan contrasteert mooi met die van Sheppard, al is ze niet altijd even goed verstaanbaar. Mrosek moet vooral de bullebak spelen en doet dat met een luide bariton.

Aangezien het orkest op het podium zit, ligt de orkestbak dicht en komt het podium tot op een paar meter van de eerste parterre-rij. Het realistische decor van Bodo Demelius bestaat uit twee niveaus: beneden het appartement van de Kowalski's en boven een balkon dat leidt naar dat van het Hubbell-koppel. Markus Dietze heeft een zeer libretto-getrouwe enscenering gemaakt... of zoals tijdens de inleiding tot de opera gezegd werd: "een kleurversie van de film".

Publicatie: zondag 15 mei 2016 @ 10:00
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen