ti guarda dal Grande Inquisitor

Les contes d'Hoffmann in Düsseldorf

Het feit dat Offenbach Les contes d'Hoffmann niet heeft kunnen afwerken, geeft regisseurs en dirigenten een alibi om er lustig op los te knippen. In Düsseldorf gaan ze echter totaal de andere richting uit.

Foto
foto's © Hans Jörg Michel

Deze productie moet zowat de meest volledige Hoffmann zijn die ik ooit gehoord heb. Met meer dan drie uur muziek, is het zelfs langer dan de Nagano-opname, die toch als één van de volledigste opnames beschouwd kan worden. Maar je kan je wel afvragen of een Giulietta-bedrijf dat meer dan drie kwartier duurt, veel bijdraagt tot de opera. Het blijft een onsamenhangend bedrijf, al is het wel interessant om al die onbekende muziek eens te horen.

Voor een werk van die dimensies heb je een Hoffmann nodig die dit alles kan dragen. Met Sergej Khomov was dat echter niet het geval. Hij zingt slordig Frans en is vocaal nogal wild. Er zit nooit een lijn in zijn frasering, waardoor de Kleinzach-aria en de rest van de avond het moesten hebben van zijn expressiviteit. Maria Kataeva was zijn Muse en bewaarengel Nicklausse. Haar Frans is ook niet fameus, maar haar stem is wel fantastisch... herinner ook haar recente Dorabella in de Vlaamse Opera.

De drie Hoffmann-geliefdes werden door drie sopranen gezongen, samen zongen ze de rol van Stella. De uitschieter was Anke Krabbe als een ontroerende Antonia, met een mooie genuanceerde "Elle a fui, la tourtelle" met hemelse piano's. Een van de mooiste momenten is de scène met haar moeder. Daarvoor hadden ze zomaar even Susan Maclean opgetrommeld om de overleden diva te zingen. Elena Sancho Pereg was een dartele Olympia die "Les oiseaux dans la charmille" zonder traditioneel stilvallen zong... ongetwijfeld een keuze van de regisseur. Morenike Fadayomi, de lokale spinto, was een aanvaardbare Giulietta, maar haalde niet het niveau van Krabbe of Pereg.

De meest overweldigende vertolking kwam van Simon Neal in de vier duivelsrollen. Indertijd hebben we nog Laurent Naouri en Philippe Rouillon in deze rollen kunnen horen in Antwerpen en Simon Neal komt heel dicht bij die ideale duivels. Zijn basbariton is groot met een goede hoogte, en zijn Frans is voorbeeldig. Maar het meest opvallend was hoe hij voor elke duivel in een andere huid kroop. Zijn Lindorf is een ander karakter dan Coppélius en voor de satanische Dr. Miracle of de kapitein Dapertutto vindt hij telkens weer andere kleuren en expressiemogelijkheden.

Foto

Ook scenisch heeft de opera van Düsseldorf alle registers opengetrokken. Christof Loy zorgde voor de regie, terwijl Herbert Murauer een indrukwekkend decor gebouwd heeft. Toen deze productie meer dan tien jaar geleden in première ging, was er heel wat controverse over en ook nu nog komt de enscenering met de waarschuwing "empfohlen ab 16 Jahren"... Ik heb geen flauw idee waarom.

De opera speelt zich af tegen de achtergrond van een voorstelling van Don Giovanni met Hoffmanns geliefde Stella. Tijdens de pauze vertelt hij in Luthers taverne over zijn drie eerdere geliefden. De stap om dit alles te verplaatsen naar de kantine van een operahuis is niet echt groot. Murauer heeft daarvoor twee verdiepingen van het Düsseldorfs operahuis nagebouwd. Op de bovenste verdieping - de enige die we in het begin zien - zien we een gang met de loges van drie zangeressen... die van Olympia, Antonia en Giulietta. Het is daar dat Lindorf zijn machinaties begint en dat de Muse met Audrey Hepburn-look transformeert naar Nicklausse in zwart pak.

Heel het decor schuift naar boven en op het lagere niveau zijn we in de kantine van het operahuis, waar het koor en Don Giovanni hun pauze nemen... en Hoffmann zijn verhalen vertelt. Het enige wat enigszins wringt, is de overgang naar het Olympia-bedrijf. De kantine verdwijnt weer onder het podium, de pop Olympia wordt uit de eerste loge gehaald en voert haar kunstjes op voor een toevallig publiek van gepensioneerden dat een rondleiding achter de schermen volgt.

Het Antonia-bedrijf speelt zich schijnbaar in dezelfde gang met drie deuren af, maar kleine details geven aan dat we in een hospitaal zijn waar Antonia verzorgd wordt. Frantz is een verpleger en Antonia's nieuwe geliefde tot Hoffmann terug in haar leven opduikt. Miracle is uiteraard de dokter. Voor het Giulietta-bedrijf en de epiloog wordt gebroken met dit scènebeeld. Een beschilderd gaas suggereert dat we in Venetië zijn, waar Giulietta een feestje geeft. Ik had halvelings verwacht dat de kantine terug zou opduiken, maar het slot speelt zich af voor het brandscherm: Hoffmann en de Muse blijven alleen achter terwijl "Des cendres de ton coeur" weerklinkt...

Publicatie: maandag 28 december 2015 @ 11:41
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen