ti guarda dal Grande Inquisitor

Wolfgang Holzmair in Oxford

Alhoewel Wolfgang Holzmair al sinds 2014 zijn agenda aan het uitdunnen is, blijft The Oxford Lieder Festival een jaarlijkse afspraak. Gisteren stond hij - mogelijk voor de laatste keer - met Imogen Cooper op de planken van de Holywell Music Room voor een liedrecital.

Foto

Ik heb Holzmair altijd een fantastische liederzanger gevonden, maar om een of andere reden heeft hij mijn pad niet meer gekruist sinds zijn recitals van 2000 in de Munt en deSingel. Ik was benieuwd hoe hij tegenwoordig zou klinken. Zijn laatste CD's, waaronder een verscheurende Wunderhorn-opname en een interessante CD met Klopstock-liederen, laten een vrij versleten stem horen. Maar Holzmair heeft één van die vreemde stemmen die op CD - en dat was vroeger ook al zo - nooit helemaal een correct beeld geven van de live-Holzmair. Dat bleek gisteren ook zo te zijn.

De eerste reeks liederen van Clara Schumann toonden inderdaad een "rijpe" stem, soms wat droog, die meer neigt naar Sprechgesang dan naar mooie lyrische lijnen. Zijn dirigeerbewegingen zijn nog meer geprononceerd dan vroeger. Maar zijn stem zit nog goed en zijn intelligente vertolkingen zorgden voor een aangrijpend recital. Frank Martins Jedermann-Monologe is een monumentaal werk dat hem op het lijf geschreven is. Hij zingt een hartverscheurende Jedermann in een overwegende recitatiefstijl met Ist als wenn eins gerufen hätt als ontroerend kantelpunt.

Na de pauze stonden Schumanns Kerner-Lieder op het programma en daarmee trad de lyrische Holzmair op de voorgrond. Het ene lied was nog opmerkelijker dan het andere. Stirb', Lieb' und Freud' viel op in de voorlaatste strofe als hij veel kopstem door zijn stem mengt om de stem van het Mägdlein uit te drukken: "Zur Nonne weiht mich arme Maid". Na een opgewekt Wanderlied volgde een eerste kippenvelmoment met een mezza voce Erstes Grün.

Maar het emotionele hoogtepunt van de cyclus was de opeenvolging van Stille Liebe, Frage en Stille Tränen die in één allesomvattende boog gezongen werden. Na de twee intense slotliederen volgden twinting seconden stilte... en dan een ovatie. Ook Imogen Cooper was zichtbaar aangedaan. Daarna volgden nog twee bisnummers, Liebst du um Schönheit (de versie van Clara Schumann) en Mondnacht.

FotoNa een dergelijke emotioneel uitputtende avond was het bevreemdend om nog naar een "late-night" recital in de stemmige Ante-Chapel van New College te gaan. Het programma van dat recital kon moeilijk meer verschillend zijn. De Belgische sopraan Sophie Junker, die we al een paar keer in de opera van Luik gehoord hebben, bracht er Engelstalige liederen op teksten van Walt Whitman.

Met Walt Whitman van Charles Ives, dat naadloos overging in Beat ! Beat ! Drums !, werd ik langzaam uit de wereld van Schumann getrokken en binnengevoerd in die van Kurt Weill. Met Dirge for two veterans zorgde Junker ook voor een ontroerend moment.

Maar het recital had de titel "Apparition" meegekregen... uiteraard naar het gelijknamige werk van George Crumb. In een ver verleden heb ik Apparition voor de eerste keer gehoord in deSingel met niemand minder dan Christine Schäfer. Het is nog altijd een fascinerend werk, waarbij de pianiste Deirdre Brenner niet alleen "gewoon" piano speelt maar ook de pianosnaren rechtstreeks moet bespelen. Sophie Junker gaf een opvallend lyrische uitvoering waarbij de lichte nagalm van de kapel een extra dimensie gaf aan dit unieke werk.

Publicatie: zaterdag 24 oktober 2015 @ 10:28
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen