ti guarda dal Grande Inquisitor

Ernani in Luik

De afgelopen seizoenen zijn we vaak vocaal verwend geworden door de Luikse opera. Maar dit seizoen begint minder goed met Verdi's Ernani en een belabberde bezetting, met echter één opmerkelijke uitzondering.

Foto

Het voordeel van Ernani is dat in het eerste bedrijf bijna alle protagonisten passeren met hun grote aria, zodat je meteen weet welk vlees je in de kuip hebt. Ernani 'mag' de spits afbijten met de beroemde tenoraria "Come rugiada al cespite". Gustavo Porta heeft het juiste spinto-timbre voor de rol, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Hij zingt met een wat vreemde techniek, alsof er een ballon opgeblazen wordt te beginnen bij de lage noten tot in de hoogte. Het klinkt wel allemaal homogeen, maar ik heb telkens het gevoel dat die ballon gaat ontploffen als hij nog een halve noot hoger zou zingen. Hij kraakt niet, maar die geïnterpoleerde hoge do (of wat het ook moge geweest zijn) op het einde van zijn cabaletta "O tu che l'alma adora" had hij beter achterwege gelaten.

Elaine Alvarez is vooral een luide Elvira. Ze beschikt weliswaar over een paar goede lage noten voor in het begin van "Ernani, Ernani involami", maar haar hoogte schettert en is lelijk. Veel Verdiaanse frasering, laat staan iets dat op een interpretatie lijkt, valt er niet te bespeuren. In haar cabaletta "Tutto sprezzo che d'Ernani" probeert ze wel een paar trillers te zingen, maar het lijkt meer een uitgebouwd vibrato.

Na al dat geweldadig malcanto is het een verademing om even Alexise Yerna te horen met de korte interventie van Giovanna. Maar iedereen verdwijnt naar de achtergrond op het moment dat Lionel Lhote zijn mond open doet om een onwaarschijnlijk mooie Don Carlo te zingen. Vorig seizoen had hij al indruk gemaakt als Zurga, maar het lijkt erop alsof er een Belgische Verdi-bariton in de maak is. De vorige was Marcel Vanaud, maar Lhote overtreft hem nu al op het vlak van pure klankschoonheid.

Zeker de lyrischere partijen zoals Germont of Posa liggen al binnen zijn mogelijkheden (en de volgende stap naar een Luna of Iago lijkt niet al te ver weg). Zijn Don Carlo klinkt op elk moment juist. Zonder te forceren beheerst hij de partij met schitterend legato en veel oog voor nuance. Het mezza voce waarmee hij "Vieni meco, soldi rose" zingt, is om in te kaderen... waarbij je je afvraagt waarom Elvira nog twijfelt en de twee andere brullers niet gewoon dumpt.

Want ook de Silva stelt teleur. Orlin Anastassov heb ik de laatste jaren een paar keer in Parijs gehoord, maar als Verdibas hapert er te veel. In zijn grote aria "Infelice, e tuo credevi" moet hij een paar kikkers wegslikken en de cabaletta wordt monotoon weggezet.

Publicatie: woensdag 30 september 2015 @ 7:17
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen