ti guarda dal Grande Inquisitor

Alceste in Parijs

Het vorige seizoen werd in Palais Garnier geopend met een nieuwe productie van Glucks Alceste. Gisteren was de première van de herneming met een bijna volledig nieuwe bezetting... Véronique Gens triomfeerde.

Foto

Ik moet toegeven dat Alceste niet het potentieel heeft om een boeiende opera te zijn. Het verhaal is eenvoudig: Admète ligt op sterven, een orakel verkondigt dat hij kan overleven als iemand zijn plaats inneemt, zijn vrouw Alceste besluit zich op te offeren maar wordt dankzij de interventie van Hercule gered. Dit leidt tot allerlei treurmuziek, enkel onderbroken door de feestmuziek van het tweede bedrijf als iedereen gelooft dat Admète gered is.

Maar laat het vertolken van Franse tranen nu net de specialiteit te zijn van Véronique Gens. Ze had nog maar één zin gezongen - "Sujets du roi le plus aimé, vous répandez des pleurs, hélas, trop légitimes" - of ik was al tot tranen toe ontroerd. Die eerste scène is doortrokken van medelijden voor haar kinderen die zonder vader zullen achterblijven.

Met feilloos stijlgevoel gaat ze op dit elan verder. Even memorabel is haar vertolking van de beroemdste aria van Alceste, "Divinités du Styx". Ze begint vurig waarbij ze probleemloos afdaalt naar de diepe noten van "ministres de la mort" en weer herrijst naar de hoogte van "pitié cruelle". Maar het is het tedere middendeel dat hartverscheurend werkt als ze haar stem terugneemt tot een subtiel mezza voce.

Véronique Gens werd omringd door een schitterende bezetting. Stanislas de Barbeyrac zong vorig seizoen nog een van de kleinere rollen, maar is ondertussen gepromoveerd tot Admète, wat hij met een mooie homogene tenor en perfecte dictie doet. François Lis zong de diepe tonen van het Orakel, in deze productie als de dokter van Admète. Stéphane Degout leende zijn donkere bariton voor zowel de Hogepriester, in soutane, als Hercule, als goochelaar.

Regisseur Olivier Py wilde een reflectie brengen op de dood zonder morbide te worden. Dat idee vertaalt zich in het gebruik van krijttekeningen. Het doet wat denken aan de producties van William Kentridge, met dit verschil dat hier live getekend wordt. Elke tekening wordt weer weggeveegd om plaats te maken voor een nieuwe als expressie van de vergankelijkheid van het leven. Dat kunnen monumentale tekeningen zijn, zoals de voorgevel van de Garnier tijdens de ouverture, of kleinere zoals een paard met skelet in het derde bedrijf.

Een en ander maakt dat dit een zeer zwarte productie is, met een paar streepjes wit: het kleed van Alceste, een wit bed of het tafellaken tijdens de feestscène. De dood zelf werd dan weer uitgebeeld door een danser die volledig in zwart gekleed rond Admète en Alceste draait.

De meest verrassende ingreep was het derde bedrijf. Na de pauze blijkt de orkestbak volledig leeg te zijn. Als het doek opgaat zit het orkest - Les musiciens du Louvre en Marc Minkowski - op het podium. De orkestbak is de onderwereld geworden waaruit het koor met doodshoofdenmaskers opduikt en waarin Alceste verdwijnt om nadien zwartgesluierd achter het orkest terug op te duiken... net voor het dak eraf ging toen Véronique Gens de ovaties in ontvangst kwam nemen.

Publicatie: woensdag 17 juni 2015 @ 9:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen