ti guarda dal Grande Inquisitor

Le roi Arthus in Parijs

Le roi Arthus werd in 1903 gecreëerd in Brussel, 100 jaar later werd dat gevierd met een nieuwe productie in de Munt. Het is de enige opera van Chausson en het is enigszins verbazingwekkend dat, naar verluidt, hij tot nu toe nooit scenisch opgevoerd werd in één van de Parijse operahuizen...

Foto

Je kan Le roi Arthus als de ontbrekende schakel beschouwen tussen Wagner en Debussy. De driehoeksverhouding tussen King Arthur (Arthus), zijn vrouw Guinevere (Genièvre) en zijn beste vriend Lancelot lijkt een doorslagje van Tristan und Isolde. Vooral in het tweede bedrijf - met het grote liefdesduet van Genièvre en Lancelot - heeft Chausson het moeilijk om uit de schaduw van Wagner te treden.

Chef-dirigent Philippe Jordan heeft minder moeite om Wagner los te laten. Hij dirigeert een op-en-top Franse opera met aandacht voor transparantie en mooie details van de blazers. Het is vooral in de orkestrale intermezzi tussen elke scène dat hij het orkest tot hoogtepunten beweegt. Graham Vick heeft zich kunnen bedwingen en laat het doek gesloten tijdens deze tussenspelen. Het is één van de weinige betere ideeën van de regisseur.

Graham Vick begint wel goed. In een idyllische wereld - een decor van een gelebloemenweide met een groene heuvel op de achtergrond - viert Arthus zijn overwinning op de Saksen. De ridders van de Ronde Tafel vormen een cirkel met hun zwaard in de grond geplant. Er wordt in de wei een huis gebouwd met een houten vloer en twee muren, in deze context is Walhalla niet ver weg. Genièvre wordt binnengedragen op een sofa... Vick heeft blijkbaar iets teveel naar de Salzburg-Traviata van Willy Decker gekeken.

Foto

De rest van de voorstelling bestaat vooral uit de aftakeling van dit uitgangspunt. De cirkel wordt verbroken, het huis wordt letterlijk op zijn kop gezet, de sofa gaat in de fik, de heuvel bladdert af. De parallel met het ten onder gaan van het huwelijk van Arthus en Genièvre en het verdwijnen van de Rondetafelridders is evident. Maar ik had toch iets geïnspireerders verwacht. Vooral het slot van de opera is een anti-climax als alle doden, inclusief Lancelot, verrijzen en het podium verlaten.

Naast de geniale Philippe Jordan, wordt de voorstelling gedeeltelijk gered door de zangers. De rol van Arthus is op het lijf geschreven van Thomas Hampson. Hij heeft de koninklijke uitstraling en zingt een doorleefde twijfelscène in het tweede bedrijf. Het enige probleem is zijn forte-zingen wat snel ontaardt in lelijk gebrul. Dat maakte dat zijn eerste indruk, met de overwinningsmonoloog, niet echt goed was. Sophie Koch is een even royale Genièvre, al blijft haar dictie zwak. Haar mahoniehouten mezzo vult moeiteloos de Bastille en blijft fantastisch klinken over heel haar bereik, al moet ze een paar keer diep uit haar borststem putten.

In de eerste reeks voorstellingen werd Lancelot gezongen door Roberto Alagna, terwijl voor de laatste drie voorstellingen de illustere NN. aangekondigd was. Dat bleek uiteindelijk Zoran Todorovich te zijn. Halverwege de voorstelling werd wel aangekondigd dat hij last had van een allergie, maar daar was niet echt iets van te merken. Hij klonk zoals altijd met een stevige en betrouwbare hoogte, weinig interpretatieve diepgang en niet altijd correct Frans. Bij de kleinere rollen moet de elegante tenor van Stanislas de Barbeyrac vermeld worden in de rol van Lyonnel. Zijn stem is mooi verder ontwikkeld sinds ik hem vier jaar geleden hoorde in de Elisabethwedstrijd... ik kijk ernaar uit om hem morgen terug te horen als Admète in Alceste.

Publicatie: maandag 15 juni 2015 @ 8:50
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen