ti guarda dal Grande Inquisitor

Jakob Lenz in de Munt

Het is enigszins verbazend om de kameropera Jakob Lenz als een volwaardige operavoorstelling in de Munt te horen. De voorstelling duurt amper 75 minuten, maar wat de opera ontbeert aan dimensies wordt ruimschoots gecompenseerd door intensiteit.

Foto
foto © Bernd Uhlig

De opera handelt over de dichter Jakob Lenz die, waanzinnig wordend, door de Vogezen zwerft en terechtkomt bij de dokter Kaufmann en de dominee Oberlin die elk een andere visie hebben op hoe Lenz genezen moet worden. Tijdens zijn waanzin hoort hij stemmen en prevelt hij de naam van Friederike... zijn grote liefde en een vroegere vriendin van zijn collega-dichter Goethe. Over die liefde tussen Goethe en Friederike heeft Franz Lehar trouwens het Singspiel Friederike gecomponeerd (waarvan een paar jaar geleden nog een nieuwe opname verschenen is bij cpo met Klaus Florian Vogt en Daniel Behle als Goethe en Lenz).

De muziek van Wolfgang Rihm is uiteraard totaal niet te vergelijken met die van Lehar. Zoals me wel vaker overkomt bij hedendaagse muziek, duurt het een tijdje eer ik volledig mee ben. In dit geval duurde het ongeveer een half uur voor ik me liet meeslepen in de obsessies van Lenz. De tweede helft van de opera is ook op dramatisch vlak samenhangender als Lenz onvermijdelijk evolueert richting de totale waanzin.

Het beperkte orkest, onder leiding van Franck Ollu, produceert extreme geluiden met oorverdovend slagwerk tot ijle houtblazers en zelfs een klavecimbelgetokkel. De titelrol werd gezongen door Georg Nigl. Hij zingt en spreekt, roept en tiert, fluistert, rochelt en piept met hoge kopstem. Het is een rol die hem vocaal beter afgaat dan die van Müllerbursch. Op dramatisch vlak werpt hij zich 200% in de regie van Andrea Breth.

Breth heeft, zoals verwacht, een donkere enscenering gemaakt in een deprimerend decor. Dat decor van Martin Zehetgruber probeert zowat alles tegelijkertijd te zijn... Rotsen en stromend water verwijzen naar de Vogezen. Spiegels en een dubbelganger van Lenz, die in het begin van de opera letterlijk uit de lucht komt gevallen, verbeelden de psychologische kant van het werk. Een matrosloos bed in kille verlichting doet dan weer denken aan een psychiatrische instelling van nog niet zo lang vervlogen dagen. Een buste van Goethe in een lege boekenkast legt dan weer de link met zijn oude vriendschap.

Met deze Jakob Lenz heeft de Munt eindelijk nog eens een voorstelling die blijft hangen...

Publicatie: donderdag 5 maart 2015 @ 19:31
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen