ti guarda dal Grande Inquisitor

Siegfried in Luik

De Opéra Royal de Wallonie vervolgt hun eerste Ring-cyclus met Siegfried. Het hoofddoel van het project is vooral het verhaal vertellen, aangezien het Luikse publiek - naar verluidt - niet echt vertrouwd is met Wagners werk. En vooral in het eerste en tweede bedrijf wordt het publiek het handje vastgehouden door middel van realistisch aandoende decors. Alleen in het derde bedrijf heerst het minimalisme en wordt voor de laatste scene weer gebruik gemaakt van... "de schuif".

Foto

Maar dat betekent niet dat het libretto slaafs gevolgd wordt. In de openingscene zien we bijvoorbeeld Wotan - die zijn scharlaken mantel ondertussen ingeruild heeft voor een grijze zwerversjas - voorbij de vensters van Mimes woonst passeren... om een oogje op zijn kleinzoon te houden. En als Mime aan Siegfried vertelt over diens geboorte, maakt hij ons duidelijk dat hij Sieglinde vermoord heeft. Ik weet niet of daar enige basis voor is, maar het komt best wel geloofwaardig over.

Tijdens het vragenuurtje met Der Wanderer en Mime omschrijft Wotan zichzelf als de "Licht-Alberich" en Alberich als "Schwarz-Alberich". Deze band die tussen beide karakters zou bestaan wordt door Jean-Louis Grinda aangegrepen voor de verdere karakterisering van Alberich. Alberich is een soort mini-Wotan geworden, inclusief ooglapje. Op het einde van het tweede bedrijf vertrekt Siegfried samen met de Waldvogel en op dat moment staan Wotan en Alberich nog eens zwijgend tegen over elkaar, waardoor dit spiegelbeeldeffect nog duidelijker wordt...

Alberich wordt ook constant begeleid door een jongeling, die zijn zoon - de jonge Hagen - moet voorstellen. Maar ook in het laatste bedrijf wordt er al vooruitgekeken naar Götterdämmerung. Terwijl Erda haar verhaal doet, zien we achteraan op de scene al de drie Nornen hun draad spinnen... anderzijds is het me wel niet duidelijk waarom Erda op een ronddraaiende katrol ligt tijdens haar scene.

De keuze om het orkest achteraan op het podium op te hangen blijft discutabel. In theorie zou het kunnen werken... ik kan me zelfs voorstellen dat ze daarmee een min of meer vergelijkbare menging van stemmen en orkest beoogden als wat er in de zaal van Bayreuth akoestisch gebeurd. Aangezien ik geen ervaring heb met Bayreuth kan ik daar niet over oordelen. Maar het resultaat dat in Luik bekomen wordt, is alleszins niet bevredigend. Vooral in het eerste bedrijf is de scheiding tussen de stemmen en het orkest veel te sterk afgelijnd.

Die scheiding heeft wel het voordeel dat een zanger als Helmut Wildhaber, die Mime vertolkt, toch nog enigszins hoorbaar is. Vooral in het eerste bedrijf spreekt hij meer dan dat hij zingt en die ongesteunde voordracht zou ongetwijfeld door een "normaal" orkest volledig weggespoeld worden. In het tweede bedrijf is hij wel iets beter. Maar het blijft spijtig dat een groot deel van de spanning in het eerste bedrijf daardoor verdwijnt.

Voor die spanning moet Siegfried dan maar zorgen. Kurt Schreibmayer zou zijn debuut maken als Siegfried, maar om gezondheidsredenen moest hij zich terugtrekken. Als vervanging hebben ze Christian Franz gevonden die deze rol ook al in Keulse Ring gezongen heeft en ook in Bayreuth geen onbekende Siegfried schijnt te zijn. In vergelijking met in Keulen doseert hij nu wel een stuk beter en blijft hij eigenlijk de volledige voorstelling op hetzelfde niveau zingen. Hij maakt intelligent gebruik van de afmetingen van de zaal en de afwezigheid van het orkest om bepaalde subtiliteiten naar voor te brengen. Ik denk dat hij onder "normale" omstandigheden bijvoorbeeld minder gebruik maakt van zijn kopstem.

Jean-Philippe Lafont is ook terug. Ik vind hem nog altijd geen ideale Wotan. Zijn legato is niet wat het zijn moet en zijn Duits haalt ook niet het niveau van de andere zangers. Veel vocale variatie heb ik ook niet gehoord en hij klinkt snel vermoeid. Maar op scene blijft hij wel een indrukwekkende verschijning.

Brünnhilde is een relatieve bijrol in Siegfried, maar ze heeft toch wel een en ander te zingen. Twintig jaar (of zo) op een rots liggen slapen, heeft Susan Owen blijkbaar geen goed gedaan. De tessituur van deze Brünnhilde ligt hoger dan de andere twee, en het is net daar in haar hoge register dat Susan Owen klinkt als een fabriekssirene die verkeerd afgesteld staat, m.a.w. luid, snerpend en vals. De rest van haar stem is nog relatief in orde. In Die Walküre was ze nog redelijk, maar nu in Siegfried is ze totaal onaanvaardbaar... Hopelijk krijgt ze alles terug in orde tegen de volgende aflevering.

De drie andere "bijrollen" worden ook door dezelfde zangers vertolkt als in Das Rheingold. Werner Van Mechelen blijft het goed doen als Alberich, Tómas Tómasson zingt weer Fafner, alias de draak, en Elzbieta Ardam is een degelijke Erda.

De eerste productie na de zomer is Götterdämmerung.

Publicatie: woensdag 19 mei 2004 @ 22:06
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen