ti guarda dal Grande Inquisitor

Willard White in Oxford

Voor de twee recitals gisteren werd uitgeweken naar twee kerken. De Holywell Music Room was, publieksgewijs, voor de ene misschien te groot en voor de andere te klein.

Voor het middagrecital moesten we in de kerk van "St Michael at the North Gate" zijn. Het is een klein kerkje, maar de akoestiek is toch niet ideaal. En het feit dat de kerk langs de drukste winkelstraat van Oxford ligt, zorgt ook voor wat extra achtergrondgeluiden. De jonge Britse tenor Alessandro Fisher en de pianist Ricardo Gosalbo zijn dit jaar de winnaars van het "Oxford Lieder Young Artist Platform". Het eerste deel van hun programma was opgedeeld rond Poulencs Tel jour telle nuit. Fisher heeft een aangename lyrische tenor, heeft het potentieel voor een goede liedzanger en zingt bijna-perfect Frans. De Eluard-cyclus behoort dan wel niet tot mijn favoriete liedcycli, maar het duurt tot het laatste lied tot de typische Poulenc-klank bovenkomt. Voor het tweede deel van het recital gaan we naar Venetië en Reynaldo Hahns gelijknamige cyclus Venezia. Dit is typisch tenor-materiaal, waarmee Fisher het publiek probleemloos kan charmeren. Het was een interessant lieder-uurtje, maar ik had hem toch liever in een echte concertzaal gehoord.

Het avondconcert ging door in de kerk "St John the Evangelist", die ruim genoeg is om het publiek te ontvangen voor het recital van Willard White, de sopraan Sylvia Kevorkian (tevens zijn echtgenote) en pianist Eugene Asti. Een affiche met een "grote naam" als die van Sir Willard, blijkt geen garantie te zijn voor een geslaagd liedrecital. White brengt het er nog redelijk vanaf, maar Kevorkian is een rampzalige liedzangeres.

Het begon interessant met Der Tod und das Mädchen, uitgevoerd als een duet met de demonische donkerte van Whites stem als een dreigende Dood. Kevorkian heeft geen boeiende stem en haar idee van het Duits is slechts benaderend met extra klinkers en weggelaten medeklinkers. Haar stuurloze Du bist die Ruh was een beproeving. Maar ook Williard White wist weinig blijf met een veel te snelle uitvoering van Der Atlas. Voor twee duetten van Mendelssohn en Schumann waren ze aan hun partituur gekluisterd en leek het wel alsof ze die noten voor de eerste keer zagen.

Het eerste deel werd afgesloten met Vier ernste Gesänge. Een bas-bariton als die van Williard White - bij momenten doet ze me aan die van Hans Hotter denken - zou ideaal kunnen zijn voor Brahms' ultieme liedcyclus. Maar dan zou hij wel iets meer moeten doen dan enkel te betrouwen op zijn ronkende resonantie, hoe mooi en indrukwekkend die ook moge zijn. Zelfs de cruciale lijn "aber die Liebe ist die grösseste ..." van Wenn ich mit Menschen wordt weggezongen en laat niet vermoeden dat hij veel nagedacht heeft over deze liederen.

Het hoofdstuk na de pauze was opgedeeld in een Frans en een Engels deel. Het Frans repertoire ligt Kevorkian een stuk beter dan het Duitse. Maar zelfs met Duparcs meest aangrijpende lied, Chanson triste, kon ze me niet ontroeren. Ze zong ook drie liederen uit Les nuits d'été, maar ik kon weinig verschillen ontdekken tussen haar interpretatie van Le spectre de la rose of L'île inconnue. Het moet ook vermeld worden dat de klep van de piano het hele recital quasi dicht was, terwijl hun beider stemmen nochtans groot genoeg zijn. Vooral in de Berlioz-liederen was dit uitzonderlijk storend.

Het was echter niet allemaal kommer en kwel. Met de Three Shakespeare Songs van Roger Quilter leek Willard White thuis te komen. En voor twee Spirituals verdween voor het eerst zelfs de partituur. Met het enige bisnummer keerden ze terug naar het begin... Der Tod und das Mädchen, maar nu met White als "das Mädchen" en Kevorkian als "der Tod".

Publicatie: woensdag 16 oktober 2013 @ 9:53
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen