ti guarda dal Grande Inquisitor

Attila in Luik

Wat het begin van het seizoen betreft, heeft de Waalse Opera de hoofdvogel afgeschoten met een uitstekende uitvoering van de zelden opgevoerde Attila. Er zijn weinig operahuizen die kunnen zeggen dat ze op tien jaar tijd twee totaal verschillende producties van Attila op de planken brengen. De vorige keer dat ik deze opera zag, was een tiental jaar geleden... ook in Luik.

Foto

Tien jaar geleden was het een moderne productie. Deze keer werd de opera geregisseerd door Ruggero Raimondi. Deze ex-Attila vindt een actualisatie overbodig. De opera gaat over wraak, liefde, haat, achterdocht en andere emoties die 16 eeuwen later nog altijd bestaan...

We krijgen bijgevolg een oer-traditionele productie waarvan de actie zich situeert in de 5de eeuw. De afronding van sommige scènes gebeurt soms wat knullig - het verlaten van het podium na een aria is bijvoorbeeld niet altijd even natuurlijk - en er zijn veel sta-en-zing-momenten. Maar de bezetting die de Waalse Opera weer eens bij elkaar heeft gebracht, kan moeiteloos die last dragen.

Ik had vooraf enige bedenkingen bij de keuze van Michele Pertusi als Attila. Tot nu toe is hij vooral bekend voor de eerder Rossiniaanse basrollen. Maar tot mijn verbazing, zingt hij een schitterende Attila. Zijn entree was nog een beetje zwak, maar nadien zong hij met een opvallend duistere bas en gaf hij een geëngageerde vertolking van "Mentre gonfiarsi l'anima". In het laatste bedrijf kan hij met "Non involarti, seguimi" voluit zijn verontwaardiging uitzingen en de drie andere protagonisten de mantel uitvegen.

Foto

Wie haar entree niet gemist heeft, was Makvala Aspanidze. De rol van Odabella is een van die onmogelijke sopraanrollen waarbij een mens zich afvraagt wat Verdi in gedachten had. Maar vanaf de eerste noot van "Santo di patria indefinito amor !" blaast ze iedereen weg. Haar stem is gigantisch en gaat over en door een tutti fortissimo spelend orkest én het koor alsof het niets is. Haar hoogte is staalhard, maar zonder lelijk te worden. De tessituur lijkt haar niet te vermoeien en ze gaf nooit de indruk dat ze iets moest forceren.

Odabella is niet alleen waanzinnige dramatiek, maar zit ook nog gefundeerd in de belcanto-traditie zoals haar aria "Oh, nel fuggente nuvolo". Ze zingt met een stevig mezza voce dat heel de zaal vult maar waarbij je al haar reserves nog voelt. Een paar slordigheden op het vlak van intonatie of een triller die iets beter had gekund, kon ik moeiteloos vergeven. Opvallend was ook hoe ze in het laatste bedrijf het terzet "Te sol, te sol quest'anima" inzette. Op dat moment zakt haar stem naar een warme alt-achtige diepte die nog altijd goed projecteert.

Naast Aspanidze heeft een tenor als Giuseppe Gipali het moelijk om zich staande te houden. Hij zingt wel alle noten van Foresto, maar daar houdt het ook bij op. Regelmatig zit hij aan de grens van zijn stem en er is weinig stijlgevoel waarneembaar. Op dat vlak zou hij wat lessen kunnen volgen bij Giovanni Meoni... de vaste Verdi-bariton in Luik die ook nu weer schittert in de rol van Ezio met zijn prachtige stem en intelligente frasering.

Publicatie: woensdag 25 september 2013 @ 19:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
0 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen