ti guarda dal Grande Inquisitor

Tannhäuser in Parijs

Andreas Homoki is in België vooral gekend omwille van zijn kleurrijke producties (Der Zwerg, L'amour des trois oranges, Hänsel und Gretel), al dan niet met de medewerking van kartonnen dozen. Maar de Tannhäuser die hij voor het Théâtre du Châtelet geconcipieerd heeft, is van een heel ander kaliber. Hij gebruikt slechts drie kleuren - zwart, wit en rood - en conceptueel gaat hij volledig de metaforische toer op.

Tannhäuser wordt voorgesteld als de (geniale) Artiest en zijn plaats in de Maatschappij. Tijdens het bacchanaal, dat trouwens niet geënsceneerd wordt, zit hij aan een piano te componeren. Gefrustreerd vliegen de muziekbladen in het rond, terwijl hij op zijn Muze wacht. Die Muze is uiteraard Venus. De perfectie de Tannhäuser nastreeft, wordt ook gesymboliseerd door de voorstelling van Venusberg zelf: een gigantische - uiteraard rode - bol, die vanonder het podium opstijgt en boven de scène blijft zweven.

Wartburg wordt daarentegen voorgesteld als een even gigantische witte kubus. Een kubus is geometrisch bijna even perfect als een bol, maar heeft toch nog randen en hoeken... de grenzen waarbinnen de zangers moeten blijven. Op het moment dat Tannhäuser Wolfram onderbreekt tijdens de zangwedstrijd, verschijnt de rode bol weer en duwt de witte kubus omhoog, waardoor de Wartburg letterlijk op zijn grondvesten begint te wankelen.

Door dit idee consequent door te trekken, worden de overeenkomsten met Die Meistersinger von Nürnberg nog wat scherper gesteld, met Tannhäuser als de voorloper van Walther von Stolzing en Wolfram de verdediger van de traditie, net als Beckmesser. Homoki is waarschijnlijk niet de eerste die zijn inspiratie daar haalt, maar het is toch eens wat anders dan de eeuwige tweestrijd tussen Venus en Elisabeth en de respectievelijke liefdesvormen waarvoor ze staan. Ik vond het in allegeval een boeiende voorstelling.

De rol van Venus als muze krijgt nog een grappige invalshoek via de herder. Gekleed als piccolo zingt hij zijn liedje als een soort auditie, met Venus aan de piano. En als Venus even niet kijkt, gaat hij stiekem zelf aan de piano zitten en speelt hij zijn schalmei-melodietje op de piano... wat voor een grappige noot zorgt tijdens de voorstelling. En eenmaal Venus Tannhäuser opgegeven heeft, richt ze haar pijlen op Wolfram. Voor hij zijn ode aan de avondster begint, steekt ze hem ongemerkt een potlood in de hand, die als inspiratie moet dienen voor zijn ode. Op het einde van de opera krijgt hij ook de muziekpartituren van Tannhäuser mee.

Je kan je afvragen wie of wat Wagner in gedachten had toen hij de rol van Tannhäuser schreef. Maar deze onmenselijk lange en zware rol wordt goed gezongen door Peter Seiffert. Vooral zijn hymne "Dir töne Lob" is indrukwekkend. Tegen het einde van het tweede bedrijf begon zijn stem wel uit te dunnen... wat niet veel goeds voorspelde voor de Romerzählung die nog moest komen. Maar hij was voldoende gerecupereerd om ook het derde bedrijf tot een goed einde te brengen, alhoewel hij af en toe zijn toevlucht moest nemen tot parlando- en andere truken.

Mevrouw Seiffert, Petra-Maria Schnitzer, zingt een mooie Elisabeth. Maar ze is nogal saai en kon me niet lang boeien, zelfs niet met "Dich, teure Halle". Ildiko Komlosi ontgoochelde als Venus. Ze heeft wel het volume voor de rol, maar ook een wobble zo breed als de Seine. En ik weet nog altijd niet in welke taal ze zong.

Ludovic Tézier heeft zich eerder al laten opmerken als een schitterende bariton in het Franse repertoire. Maar zijn Wolfram is even voorbeeldig, met verrassend mooi Duits, dat zeker niet moet onderdoen voor dat van Seiffert of Schnitzer. Niet alleen "O du mein holder Abendstern", maar meer nog zijn prijslied "Blick' ich umher" ontroert. De statige basstem van Franz-Josef Selig vervolledigde de bezetting.

De ex-muziekdirecteur van de Parijs opera, Myung-Whun Chung dirigeerde het Orchestre Philharmonique de Radio France. France Musiques zal de voorstelling op 15 mei uitzenden.

Publicatie: donderdag 29 april 2004 @ 14:22
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen