ti guarda dal Grande Inquisitor

La forza del destino in Antwerpen

De twee vorige Verdi-producties, Don Carlos en Aida, waren van de hand van Peter Konwitschny en die vond ik - al zijn de meningen daarover sterk verdeeld - uitstekend. Voor La forza del destino tapt de Vlaamse Opera uit een nieuw vaatje met regisseur Michael Thalheimer, die de macht van het noodlot letterlijk bloed-serieus neemt.

Foto
foto © Annemie Augustijns

Het minste wat je van deze productie kan zeggen, is dat ze donker is. Het decor is volledig zwart, met een verzonken kruis in de achterwand, en blijft vaak in duisternis gehuld. Er zijn veel donkere kostuums, behalve de witte jurk van Leonora en de vuilwitte onderjurken van het vrouwenkoor tijdens de oorlogsscènes. Forza is niet de meest vrolijke opera, maar Verdi heeft wel een paar buffo-karakters voorzien, zoals de korte rol van Trabucco of de uitgebreide rol van Melitone. Het is een verdedigbare keuze om bijvoorbeeld de donderpreek van Melitone letterlijk te nemen en van hem een haast duivelse figuur te maken, maar daardoor zijn er wel nauwelijks rustpunten in de voorstelling.

Een - vermoedelijk onbedoeld - komisch moment is er wel tijdens het Sleale-duet van Vargas en Alvaro. Het koor volgt intens de woordenwisseling als ware het een tenniswedstrijd en terwijl kronkelt een waanzinnige Preziosilla met rollende ogen en demonische grijnslachen over het podium. Preziosilla krijgt in deze productie ook meer dramaturgisch gewicht dan gewoonlijk. Al in de herbergscène houdt ze Vargas' geheim voor zich en op het einde van de opera - als de helft van de bezetting ligt dood te wezen - bestijgt ze het kruis als een soort schikgodin en kijkt neer op het slagveld.

Het veelvuldig gebruik van bloed begint op de duur ook op de lachspieren te werken. De chirurg lijkt meer op een beenhouwer die net een varken gekeeld heeft. Na het eerste duel, komt Alvaro terug met zijn onderarmen druipend van het bloed, alsof hij eigenhandig Vargas' hart uit zijn borst gerukt heeft. Ook na het tweede duel komen de twee kemphanen druipend van het bloed het podium op. Opera in het algemeen en Forza in het bijzonder is niet altijd even realistisch, maar een regisseur moet nu ook niet overdrijven.

Maar de hamvraag blijft of het een goede productie is. Persoonlijk vind ik van wel, op die paar details na heeft de productie sfeer en een paar interessante invalshoeken. Spijtig genoeg is de bezetting niet helemaal op niveau.

Catherine Naglestad had eigenlijk in haar bed moeten zitten met een kom kippensoep. Voor de voorstelling kwam de aankondiging dat ze griep en koorts had, maar toch zou zingen omdat ze niet meteen een vervanging vonden voor haar Leonora. Het is natuurlijk delicaat om de oerversie uit Sint-Petersburg van 1862 te programmeren, want in verschillende scènes wijkt die wel beduidend af van de gebruikelijke Milanese versie van 1869. Hoedanook, ondanks haar toestand zong Naglestad een redelijke Leonora, soms voorzichtig en met meer gebruik van borststem dan normaal... maar ze liet wel de indruk na dat ze onder normale omstandigheden een meer dan behoorlijke Leonora zou kunnen zijn.

Mikhail Agafonov was eerder al geen fameuze Radames, maar zijn Don Alvaro is ronduit rampzalig. Zijn twee aria's - in de Sint-Petersburgversie heeft hij nog een tweede aria "Qual sangue sparsi" na het eerste duel - waren stijlloos en ze slepen zich voort zonder stuwing. Afgezien van zijn laag register, is zijn stem kleurloos waardoor het gevoel ontstond dat elke noot die hij zong naast de toon was. Ik was ook niet echt overtuigd van de Preziosilla van Viktoria Vizin, die me technisch benedenmaats leek. Josef Wagner is ondertussen een vast gegeven bij de Vlaamse Opera. Zijn inleving als duivelversie van Fra Melitone was goed, maar zijn stem klonk meer tenoraal dan bassig.

De twee andere lage mannenstemmen waren wel schitterend. Vladimir Stoyanov was live een even overtuigende Vargas als in de cinema-versie uit Parijs. Tijdens "Son Pereda" haperde zijn hoogte nog wat, maar de rest van de voorstelling zong hij met stijl, mooi gebruik van portamenti en intense vertolking. Christof Fischesser was tenslotte een nobele Padre guardiano met een kostbare basso cantante. Zijn optredens waren één van de weinige momenten van puur muzikaal genot.

Publicatie: donderdag 16 februari 2012 @ 19:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen