ti guarda dal Grande Inquisitor

La cour de Célimène in Wexford

Ambroise Thomas behoort niet echt tot het clubje bekende Franse componisten. Zijn Hamlet werd de laatste tien jaar wel regelmatig opgevoerd, vooral dan in de Leiser-Caurier-productie met Simon Keenlyside en Natalie Dessay. Zijn Mignon is al minder bekend, alhoewel de aria van Philine "Je suis Titania la blonde" wel regelmatig opduikt in concerten en zangwedstrijden. Thomas is in 1811 geboren, maar zijn 200ste verjaardag is grotendeels onopgemerkt voorbij gegaan, ware het niet voor het Wexford Opera Festival die La cour de Célimène op hun programma plaatste.

Foto
foto © Clive Barda

La cour de Célimène was me totaal onbekend. Volgens het programmaboek zou dit zelfs de eerste opvoering zijn sinds de première aan de Parijse Opéra-Comique in 1855. Er zit wel een recente opname van deze opera in de catalogus van Opera Rara met Laura Claycomb in de titelrol. Muzikaal is er weinig reden om deze opera niet op te voeren. Het is elegante Franse muziek, gecombineerd met Rossiniaanse lichtheid en virtuositeit voor vier zangers en een twaalfkoppig koor.

Het verhaaltje is wel eerder zwak. Gravin Célimène wordt omringd door twaalf aanbidders maar ze wil niet meer van liefde weten na de ontrouw van haar overleden echtgenoot. Ze wil wel een zakelijk huwelijk aangaan met de Commandeur de Beaupré, die enkel geïnteresseerd is in haar landgoed. Een jonge musketier, Chevalier de Mérac, is echter ook op haar verliefd en daagt de commandant uit tot een duel. Mérac wint, waarna de commandant zijn aandacht richt op de barones, de zus van Célimène... tot blijkt dat die zus verliefd is op Mérac waarna de koppeltjes weer allemaal omwisselen.

De regisseur Stephen Barlow heeft gekozen voor een scènebeeld met 18de-eeuwse kostuums en pruiken in een eenheidsdecor van Paul Edwards, dat het midden houdt tussen een ovalen audiëntiezaal met zwart-witte marmeren vloer en een tuinlabyrinth met metershoge hagen. Voor dit alles staat een grote gouden lijst met als "doek" een pentekening met de tekst "Elle règne sur tous les coeurs" (verwijzend naar het slotkoor van het dozijn aanbidders). De regisseur regelt vooral het verkeer om iedereen op het juiste moment te laten binnenkomen. Opvallend daarbij is de entrée van Célimène, die gezeten op een zetel van bovenaf neergelaten wordt op het podium. Het duel wordt een schaduwspel, geprojecteerd op het doek. Het is best wel een onderhoudende en vermakelijke voorstelling.

Ook op muzikaal vlak is het heel bevredigend. Het enige probleem is het Frans van de vier zangers. In hun aria's gaat het nog redelijk goed, maar in de dialogen zijn ze bij momenten totaal onverstaanbaar. Gelukkig is er boventiteling...

De bezetting wordt aangevoerd door de Célimène van Claudia Boyle, die zaterdag ook al te horen was in een lunchconcert. Haar zilveren sopraan schittert en sprankelt, ze beweegt zich vlot door alle coloraturen en zingt met het zelfde oog voor de tekst als bij haar concert. Het absolute hoogtepunt is haar grote aria "Que voulez-vous à mes genoux" aan het begin van het tweede bedrijf. Na een beheerste cantilene vliegen de loopjes en hoge noten in het rond. Ook Nathalie Paulin, de barones, kwinkeleert er lustig op los, vooral in haar duet met Célimène. Haar stem is iets warmer en ronder en vormt zo een mooie aanvulling op die van Boyle.

Van de twee mannen, kennen we Luigi Boccia al van zijn interventie tijdens het recital van Boyle. De partij van Mérac vraagt de virtuositeit van een Rossini-tenor als Florez of Siragusa. Boccia heeft geen probleem met de coloraturen, maar de echt hoge noten komen iets moeizamer. John Molloy zong tenslotte de rol van de commandant met een rijke bariton, die gemakkelijk openbloeit en zelfs af en toe een triller liet horen.

Publicatie: maandag 31 oktober 2011 @ 12:22
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen