ti guarda dal Grande Inquisitor

Götterdämmerung in Parijs

Aan de ene kant van het podium ligt de dode Siegfried. Aan de andere kant ligt de dode Alberich, doorspiest door de Rijndochters met Hagens speer, naast de rijngoud-bol uit Das Rheingold. Daarmee is de reis, die ongeveer een jaar geleden begon, rond en heeft de Parijse Opéra terug een Ring des Nibelungen in haar repertoire.

Foto
foto © Charles Duprat

In de Götterdämmerung volgens Günter Krämer komen weer een aantal elementen terug uit de vorige opera's. Zo dient de metalen trap - die eerder al Walhalla en Brünnhildes rots voorstelde - deze keer als podium voor de Gibichmannen of zien we tijdens de Waltraute-Brünnhilde-scène de goden bovenaan de trap zitten.

De aanwezigheid van Erda is ook een vast gegeven. Tijdens de ouverture zien we een korte scène tussen Erda en een jongetje in een rolstoel. Ze geeft hem een zwaard en een wereldbol. Een paar scènes later blijkt dat jongetje Hagen te zijn. Ondertussen is hij volwassen, zit nog altijd in een rolstoel en heeft nog altijd die wereldbol op zijn schoot. Dit roept meteen wat vragen op, maar vooral: wat heeft Erda met Hagen te maken ?

Halverwege het eerste bedrijf, tijdens Hagens wake, wordt een en ander duidelijk. Erda, die heel de tijd aan tafel gezeten heeft, staat recht en werpt haar lange zwarte mantel af en daar verschijnt... Alberich. Hij herstelt eerst nog twee speerhelften tot één speer - dit moet haast wel Wotans speer zijn, die gebroken was in Siegfried - en geeft die speer aan Hagen. Op zich vind ik dat wel een goed idee, dat het eigenlijk met Wotans speer is dat Siegfried en Alberich gedood worden.

Die wereldbol is dan ook duidelijk, ook dankzij Hagens "Wer wohl ihn zu nützen wüsst', dem neigte sich wahrlich die Welt.". Maar dan is de vraag wat Erda en Alberich met elkaar te maken hebben. Zijn zij de twee kanten van dezelfde medaille. Ergens is dat wel zo. Ze zoeken allebei de Ring, de ene omwille van de macht, de andere om hem terug te geven aan de Rijn. Maar het blijft een dubieuze gedachtenkronkel.

FotoEr is nog zo'n transformatie... van de witte Brünnhilde (in het eerste bedrijf, als ze Elsa-achtig ronddartelt met Siegfried) naar de zwarte Brünnhilde (nadat ze ontvoerd werd door Siegfried/Gunther). Plotseling blijkt dat iedereen die actief op zoek is naar de Ring - Erda, Alberich, maar ook bijvoorbeeld Waltraute - in het zwart gekleed is. Het kan natuurlijk toeval zijn, maar wat Ring-producties betreft, geloof ik niet in toeval. Een derde transformatie, die minder ver gezocht is, is die van drie blinde Nornen naar de drie Rijndochters en terug.

Een nieuwigheid in deze productie is het gebruik van een groot transparant videoscherm. Dit wordt vooral gebruikt om het water van de Rijn en het vuur van Brünnhildes brandstapel te tonen. Maar het wordt ook gebruikt om het einde van de goden uit te beelden, door middel van een "shoot 'em up"-game waarbij alle goden een voor een afgeknald worden.

Torsten Kerl zong weer een even naïeve Siegfried als in de vorige opera. Vocaal was hij ook de mindere van de bezetting. Vooral in het eerste bedrijf leek hij maar niet de balans te vinden ten opzichte van zijn tegenspelers. Pas vanaf het tweede bedrijf, zat zijn stem goed.

De Götterdämmerung-Brünnhilde lijkt Katarina Dalayman goed te bevallen met een overweldigende slotscène. Ze haalde terug het niveau van de Walküre-Brünnhilde, na een dipje in Siegfried. Ook broer en zus Gibich waren sterk bezet met respectievelijk Iain Paterson en Christiane Libor. Het zou me niet verbazen als Libor op termijn zich ook aan een of andere Brünnhilde gaat wagen.

Maar wat mij betreft valt iedereen in het niets naast de formidabele bas van Hans-Peter König. Hij was de eerste Hagen die ook ooit live hoorde (indertijd nog in Düsseldorf) en zijn stem blijft imponeren... gigantisch groot en homogeen, bijtend zwart en met een onwaarschijnlijk mooie dictie.

Publicatie: vrijdag 1 juli 2011 @ 9:29
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen