ti guarda dal Grande Inquisitor

Le comte Ory in Kinepolis

Le comte Ory is een van Rossini's laatste opera's waarvoor hij uitbundig citeert uit eigen werk, vooral Il viaggio a Reims. Het is een opera die nog nooit in de New Yorkse Met opgevoerd werd en dan ook een gloednieuwe productie kreeg.

Foto

Gezien het onderwerp - graaf Ory probeert onder de rokken van gravin Adèle te geraken en verkleedt zich daarvoor achtereenvolgens als heremiet en als non terwijl alle mannen op kruistocht zijn - bestaat het gevaar dat een productie in slapstick of aangebrande grappen vervalt. Toen Jérôme Savary een paar jaar geleden deze opera regisseerde in de Opéra Comique, later hernomen in Luik, sprong hij met de beide voeten vooruit in die val.

Regisseur Bartlett Sher heeft met zijn sprankelende producties van Il barbiere di Siviglia of de musical South Pacific, ook allebei in New York, al bewezen dat hij weet om te gaan met komedie. Zijn Le comte Ory is stijlvol, alhoewel het uitgangspunt niet erg verschilt van die van Savary, namelijk een klassieke productie maken. Er is wel één verschil. Sher gebruikt de truuk van theater-in-het-theater. We zien een 19de-eeuws theater met houten podium en zicht in de coulissen, waar de opera opgevoerd wordt. Meer excuses zijn niet nodig om dan toch met mooie kostuums uit te pakken.

Een opera als Le comte Ory staat of valt met zijn zangers. De bezetting die de Met hier samengebracht heeft bereikt ongekende hoogtes, niet alleen op vocaal vlak, maar ze acteren ook redelijk geloofwaardig.

Juan Diego Florez zingt met zijn gekende stijl en gemak de rol van Ory. Hij speelt met zijn wenkbrauwen, doet gekke loopjes en dansjes als "soeur Colette", en tegelijkertijd vliegen de hoge do's vlotjes in het rond. Zijn prestatie is des te opvallender nadat hij aan gastvrouw Renée Fleming vertelde dat hij de nacht ervoor nauwelijks geslapen had... amper een half uur voor het begin van de voorstelling had hij nog geassisteerd bij de thuisbevalling van zijn eerste zoon.

Diana Damrau zong een even weergaloze Adèle. Ik vond haar Frans niet altijd even verstaanbaar in vergelijking met de rest van de bezetting en ik heb haar ook niet horen trillen, maar voor de rest is ze schitterend. Coloraturen klinken over haar hele bereik even homogeen en betekenisvol. Zelfs in de hoogte heeft ze een volle stem van warm glanzend zilver. Scenisch heeft ze de uitstraling van een koningin.

De rest van bezetting is van even hoog niveau. Joyce DiDonato zingt een stoere Isolier, een veel mannelijker page dan bijvoorbeeld Cherubino. Stéphane Degout mocht als Raimbaud de bekende ratelaria zingen. De gouverneur - in deze productie vertaald als de privéleraar van Ory - werd gezongen door Michele Pertusi met indrukwekkende (ten minste op basis van de microfoonregistratie) lage noten. Susanne Resmark tenslotte - eerder ook Mère Marie in München - was een grappige Ragonde.

Publicatie: zondag 10 april 2011 @ 15:28
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
0 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen