ti guarda dal Grande Inquisitor

Luisa Miller in Parijs

Iedereen kent ze wel... die halve bollen met daarin een of ander monument die her en der als souvenirs verkocht worden. De Parijse enscenering van Luisa Miller is niets meer dan dat. Een perfect uitgesneden halve cirkel vormt een soort proscenium. Daarachter hebben we een zicht op grazige heuvels tegen een achtergrond van Tiroolse bergen. Ik verwachtte elk moment dat iemand even met het podium zou schudden om het te laten sneeuwen.

FotoDaarmee is dan ook alles gezegd over de regie van Gilbert Deflo. Het koor wordt aan de zijkanten gepositioneerd en mogen enkel bewegen tijdens het op- en afgaan. Personenregie is zo goed als afwezig en al te vaak wordt er vanaf de rand van het podium de zaal ingezongen. Voor een vroege Verdi-opera als Luisa Miller, die nog diep geworteld is in de belcanto-traditie van de 19de eeuw, hoeft dat misschien niet meer te zijn... als je tenminste kan steunen op een uitmuntende bezetting. En dat was niet altijd het geval.

Twee jaar geleden heb ik Krassimira Stoyanova als eens als Luisa Miller gehoord in München. Ik was toen niet kapot van haar vertolking. Ook gisteren kon ze me niet altijd overtuigen. In haar onbezorgde "Lo vidi e'l primo palpito" klinken haar hoge noten niet vrij en open. Ze lijkt dat deel van haar stem toe te dekken, waardoor het allemaal nodeloos moeizaam klinkt. In "Tu puniscimi, o Signore" klinkt ze een stuk beter en weet ze te ontroeren.

Luisa's vader lijkt echter helemaal nergens op. Franck Ferrari heeft ongetwijfeld kwaliteiten als Franse bariton, maar als Verdi-bariton schiet hij tekort. De kleur is er wel, maar zijn stem klinkt omfloerst alsof hij met een hete aardappel in zijn mond zingt. Hij beschikt ook niet over een stevige of stralende hoogte. Na verloop van tijd moest ik de neiging onderdrukken om de zaal niet te verlaten telkens hij begon te zingen.

De rest van de bezetting was wel op niveau. Orlin Anastassov leent zijn nobele bas aan Graaf Walter. "Il mio sangue la vita darei" was een van de eerste hoogtepunten van de avond. Hij schitterde ook in het duet met Wurm, "L'alto retaggio non ho bramato". Arutjun Kotchinian is een degelijke Wurm, maar voorlopig zie ik hem enkel als Verdi-karakterbas in rollen als Wurm, Pistola en Sparafucile. Het nobelere werk is misschien voor later.

Ik was ook sterk onder de indruk van de grote stem van Maria José Montiel als Federica. Ze heeft een schitterend resonante laagte en alhoewel Federica maar een relatief korte rol is, maakt ze wel duidelijk dat ze het prototype is voor de afgewezen Verdi-mezzo... die later zal pieken in rollen als Eboli of Amneris. Dat is trouwens wel een van de voordelen van zo'n onbestaande regie. Alle kiemen voor de latere Verdi kunnen duidelijk naar voor komen. Het bassenduet is de klassieke voorloper van de confrontatie tussen Filippo en de Groot-Inquisiteur, alhoewel het in Luisa Miller nog opvallend vrolijk klinkt. Maar ook bijvoorbeeld in de hypocriete troostscène tussen Walter en Rodolfo herkennen we al de gelijkaardige scène in La traviata.

Ik wil eindigen met de tenor van de avond. Toen Marcelo Alvarez recent een CD uitbracht met de titel "The Verdi Tenor", zou dat kunnen geïnterpreteerd worden alsof hij zich daarmee uitroept als erfgenaam van Carlo Bergonzi. Na zijn Rodolfo gehoord te hebben, zou ik niet weten welke hedendaagse tenor ook maar in zijn buurt zou kunnen komen in dit spinto-repertoire (en nee, het antwoord is niet Jonas Kaufmann). Alvarez heeft alles wat ik van een Verdi-tenor verwacht: de stijl en brede frasering, de stralende hoogte, de kunst van het chiaroscuro en het mezza voce, ... Dit alles kwam op magische manier samen in een onvergetelijke uitvoering van het recitatief, aria en cabaletta van "Quando le sere al placido". Dit alleen al maakte de reis naar Parijs de moeite waard.

Publicatie: vrijdag 11 maart 2011 @ 9:19
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen