ti guarda dal Grande Inquisitor

Cosi fan tutte in Gent

Scoppio di Vesuvio is een gezelschap dat de studenten van het Gents Conservatorium de kans geeft om een volledige operaproductie op poten te zetten. Dit jaar waagden ze zich aan Cosi fan tutte. Het is een opera met een paar notoir lastige aria's en daarmee zeker geen evidente keuze.

Foto

De leider van dit gezelschap is Gidon Saks, de bas die tot pakweg tien jaar geleden een aantal keren te horen was in de Vlaamse Opera. Hij was ook verantwoordelijk voor de regie van Cosi. In de ArtCube, een tot evenementenruimte verbouwde textielfabriek in het Gents havengebied, werd met minimale middelen een productie op poten gezet. Een vierkant podium met plankenvloer vormde het verhoogde speelvlak. In het midden was een opening gelaten waar het orkest een plaats vond. Het orkest, onder leiding van Michel Tilkin, werd ook bezet met studenten van het Conservatorium. Ze speelden een gereduceerde partituur... en dat "gereduceerd" moet heel letterlijk genomen worden. De strijkers waren bijvoorbeeld gereduceerd tot één instrument per pupiter.

Rond drie zijden van dat vierkant waren podiums gebouwd voor het talrijk opgekomen publiek. Deze opzet had ook zijn gevolgen voor de enscenering. De zangers waren bijna constant in beweging, kwestie van een bepaald deel van het publiek niet te bevoordelen. Het nadeel was dat het daardoor soms wat (te) hectisch was. Maar afgezien daarvan is het een goede productie waarbij je je geen moment verveelt.

Het is onvermijdelijk dat een productie met jonge zangers en/of studenten een onevenwichtige bezetting oplevert; de ene zanger staat nu eenmaal al verder dan de andere. Alle rollen waren ook twee- of drievoudig bezet, zodat halverwege een bedrijf plots een andere Fiordiligi of Despina overneemt. Het was niet helemaal duidelijk wie wat zong, maar ik ga er gemakkelijkheidshalve maar van uit dat de opgegeven volgorde in het programmaboekje ook de volgorde van optreden was.

Er is altijd een overaanbod aan sopranen, zodat we gisteren twee keer drie sopranen hoorden. De rol van Fiordiligi is een van de rollen met die eerder vermelde lastige aria's. Sun-Mee Vanpanteghem zong een verdienstelijke "Come scoglio" ondanks de onmogelijke tessituur van deze aria. Ze klinkt wel meer als een mezzo dan een sopraan, wat misschien verklaart waarom de lage noten zo goed klonken. "Per pietà" moet het daarentegen vooral van expressie hebben. Cathy Van Roy gaf een indrukwekkende vertolking van deze aria. De stem en de visie zijn aanwezig, maar er is zeker nog ruimte voor verfijning en verdieping.

Despina is de meest voor de hand liggende rol voor een jonge sopraan, waarmee ze zich kan uitleven op theatraal vlak en 'en passant' ook vocale effectjes kan bovenhalen als een vermomde dokter of notaris. De drie sopranen hebben elk hun eigen kwaliteiten met allemaal goed zittende stemmen. Anna Pardo is onweerstaanbaar guitig, acteert goed, maar schiet soms te kort wat de zuiverheid van haar lijn betreft. Annelies van Hijfte was eerder ondeugend en uitdagend tegelijk... ze komt bijvoorbeeld op terwijl ze Carmen lalalaat. Ik vond Lies Verholle dan weer de meest verfijnde en daarmee net iets beter dan de twee andere.

Bij de mannen wordt een dominantie van baritons verwacht. Zo waren er drie Guglielmo's, maar dat was tot mijn verbazing ook de meest problematische rol. Jorge Sandoval vond ik wel goed, aan de stemmen van de twee andere baritons is nog werk. Don Alfonso was een stuk beter gediend. De twee zangers hebben heel verschillende stemmen. Peter Van Lierde heeft de grootste stem en heeft een mooi expressief en bas-baritonaal timbre. Tristan Faes heeft dan weer een uniek geluid dat perfect aansluit bij zijn spreekstem, een eigenschap die zijn individualiteit zeker ten goede komt. Ook zijn intelligente tekstprojectie viel op.

Bij de drie Dorabella's sprong er niemand echt uit, behalve misschien Helene Bracke die een degelijke "Smanie implacabili" zong, maar nog wat problemen met de hogere noten had. Voor Ferrando hebben ze zowaar twee tenors gevonden. Jonathan Raman overtuigde het meest met zijn stralende tenor. Denzil Delaere had de ondankbare taak om het dramatische deel van de partij te zingen met onder andere een "Tradito, schernito" op de rand van zijn stem.

Het moet ongetwijfeld een hele uitdaging geweest zijn voor deze studenten om een muzikaal complexe opera als Cosi fan tutte in te studeren en het resultaat mag zeker gezien en gehoord worden. Het blijft een plezier om het enthousiasme te zien waarmee jonge zangers zich in zo'n project smijten. 'k Ben benieuwd wat ze volgend jaar gaan doen...

Publicatie: maandag 28 februari 2011 @ 19:23
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen