ti guarda dal Grande Inquisitor

Attila in Luik

De Opéra Royal de Wallonie begon zijn seizoen met Attila, één van die vroege Verdi-opera's die hij schreef tijdens zijn "anni di galere" en die maar zelden opgevoerd worden. Het is van 1993 geleden dat het werk nog in België te horen was... bij de Vlaamse Opera, en dan nog in een concertante opvoering.

Vormelijk zit de opera nog volledig ingebed in de eerste helft van de 19e eeuw met de gebruikelijke aria-met-cabaletta en de typisch Verdiaanse meeslepende koorpartijen. Een opvoering van Attila staat of valt dan ook met de vocale prestaties van de hoofdrollen. Ik zal niet zeggen dat de voorstelling in Luik gevallen is, maar ze had toch veel moeite om overeind te blijven...

De hoofdrol was nochtans meer dan degelijk bezet met de Georgische bas Paata Burchuladze. Met zijn zwarte stem gaf hij vocale autoriteit aan de koning der Hunnen. Zijn relaas van zijn droom "Mentre gonfiarsi l'anima" was indrukwekkend en van het beste dat gisterenavond te horen viel. Desalniettemin haalt hij soms de mixer door zijn Italiaanse uitspraak en begint zijn vibrato uit te deinen in de richting van de gevarenzone, alhoewel het mij nog niet echt stoort.

Hetzelfde geldt trouwens voor Marcel Vanaud die ook volop bezig is een "wobble" te kweken, maar bij hem begint het mij wel te storen. Misschien ook omdat hij vooral luid zingt en niet veel subtiliteit bijbrengt in de rol van Ezio.

Een echt probleemgeval is de sopraan. Odabella is een rol waar je een dramatische sopraan "di forza e d'agilità" voor nodig hebt... vergelijkbaar met Abigaille uit de eerder gecomponeerde Nabucco of Lady Macbeth uit de opera die Verdi meteen na Attila zou componeren; het is niet evident om deze rollen op een overtuigende manier te bezetten. In Luik hebben ze beroep gedaan op de Franse sopraan Michèle Lagrange die wel zou kunnen voldoen op het vlak van de "forza", maar qua "agilità" veel te wensen overliet... ze probeerde bijvoorbeeld wel iets te doen dat op een triller leek in haar cabaletta, maar dat idee liet ze snel varen, om nog maar te zwijgen van een hoop slordige arpeggio's. Maar ze heeft dus wel een dramatisch geluid, waarbij ze uitbundig gebruik maakt van haar borststem. Op zich is dat wel opwindend, alleen spijtig dat haar lage register niet homogeen gemaakt is met de rest van haar stem. Het lijkt wel alsof ze Celestina Boninsegna als rolmodel genomen heeft.

De tenor Zwetan Michailov heb ik al in betere doen geweten, verleden jaar bijvoorbeeld toen hij Ernani zong. Het is misschien omdat het de laatste voorstelling van Attila was, maar hij klonk vermoeid en haalde meer op karakter dan wat anders het einde van de voorstelling.

Deze productie, afkomstig van de Opéra National du Rhin, situeert zich in de hedendaagse tijd in een of ander bezet land. Het koor loopt gekleed in paracommando-pakjes en Attila is de dictator van dienst. Op zich is dit een redelijk uitgangspunt... als ze er tenminste niet zo'n rommeltje van zouden maken dat bij momenten grensde aan het belachelijke. Zo wordt de beroemde scene waar Ezio de wereld komt aanbieden aan Attila als hij Italië maar mag houden - wat in Verdi's tijd de patriottische gevoelens nogal deed oplaaien - "verduidelijkt" door twee mannen die op een draagbaar een wereldbol binnendragen.

Het absolute dieptepunt was de feestscene in het tweede bedrijf. De soldaten amuseren zich met een paar veroverde Italiaanse maagden en Attila voegt zich bij zijn soldaten omgeven door een aantal meisjes van lichte zeden die zich ook in het feestgedruis werpen... een scene die wel heel amateuristisch gebracht werd.

Een zo zelden opgevoerde opera als Attila verdient beter.

Publicatie: zondag 29 september 2002 @ 16:09
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen